خستگی هایم را به روی تنهائی دست های باد خواهم گذاشت

و لبخندم را
                                                                                               
با هزاران آرزو

بر لبانم جاری می سازم

و آن را با عشقی افزون به تو هدیه می کنم

همیشه سکوت می کنم

نمی دانم هایم را همیشه برایت نگه خواهم داشت

تا تو همیشه دانسته باقی بمانی

برایم مهربان

لبخند بیاور

و یک سبد بوی گل سرخ

و گرمی عشق

و سرودی همیشه جاودان

برایم ای مهربان

ازآسمان آبی بگو

ازرقص گل با باد

ازحکایت مهتاب

وازشبهای پرستاره

ای مهربان

شانه هایم را در اختیارت می گذارم

تا دلتنگی هایت را برایش بگوئی

قلبم را به تو می سپارم

تا تسخیرش کنی

دستانم را به دستانت می سپارم

تا گرمی وجودم را حس کنی

برخودخواهی هایم خرده مگیر

ازسکوتم رنج مبر

واز افکارم مپرس

که درخودخواهی هایم

سکوتم

وافکارم کسی جز تونیست

خودخواهی هایم را

چون خودرا ازتو جدا نمی دانم دوست میدارم

وسکوتم را

چون درآن بیشتر به تو می رسم

وافکارم را

چون سراسررنگ تودارد

وفراموش مکن

وقتی تو مهربان باشی

دنیای مهربانی داریم

سحر كه مي شود دلم هواي گريه مي كند
ز دست روزگار خود مدام شكوه مي كند

كودك خسته ي دلم تو را بهانه مي كند
كبوتر غريب دل هواي ناله مي كند

غريبم و كسي به اين غريبه سر نمي زند
كسي به خانه ي دلم حلقه به در نمي زند

مريضم و به فكر من كسي دوا نمي كند
كسي به حال غربتم دگر دعا نمي كند

بيا و راحتم كن و بگير جان خسته را
بيا مرحمي بده بال و پر شكسته را

 آنكه مست آمد و دستي به دل ما زد و رفت

در اين خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهايي ما را به رخ ما بكشد

 تنه اي بر در اين خانه تنها زد و رفت

منودرگيرخودت كن تا جهانم زيرورو شه

تا سكوت هر شب من با هجومت روبه رو شه

بي هوا بدون مقصد سمت طوفان تو ميرم

منو درگير خودت كن تا كه آرامش بگيرم

با خيال توهنوزم مثله هرروزوهميشه

 هر شبه حافظه من پر تصوير تو ميشه

با من غريبگي نكن! با من كه درگير توام

 چنديست که بيمار وفايت شده ام
در بستر غم چشم براهت شده ام
اين را تو بدان اگر بميرم روزي
مسئول تويي که من فدايت شده ام

آدمک آخر دنياست بخند
آدمک مرگ همين جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذ ماست بخند

آن خدايی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند

چه زیبا می شوی وقتی که می گردی سرپا سبز
تو را من دوســت می دارم تو را ای سبز بالا سبز

.....

متن کامل در ادامه مطالب

پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست 

                                حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست 

 شعر زلال جوشش احساس های من 

                                 از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است 

                                اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست 

 خم شد شکست پشت دل نازکم ولی 

                                 بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست 

 من در فضای خلوت تو خيمه می زنم 

                                  طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست 

 تا اوج ، راهی ام به تماشای من بيا 

                                  با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

من که دارم به جمال تو نـــظر فرهاد
در دلم نیست تمنای دگر چون فرهاد

آن چنان محو تماشای جمالت شده ام
که ندارم دگر از خویش خبر چون فرهاد

از سر راه تــــو گــــر کــــــوه بود بر دارم
عشق یعنی گذر از کوه خطر چون فرهاد

بر سر خوان تو هر چند کریمی ای دوست
سهم من نیست بجز خون جگر چون فرهاد

لـــب شــــیرینت اگر روزی خسرو نشود
چه کند گر نزند تیشه به سر چون فرهاد